OLS Cars sprowadza samochody z Japonii: Porsche, Lamborghini, Ferrari. Zbudowaliśmy dla nich stronę w wersji polskiej i angielskiej. Projekt jest dobrym pretekstem, żeby opisać, czym strona internetowa dla importera aut różni się od zwykłej wizytówki firmy.
Klient decyduje, zanim dotknie auta
W tej branży zakup zaczyna się na ekranie. Auto stoi jeszcze w Japonii albo w porcie, a rozmowa o nim już trwa. Strona nie jest więc folderem po transakcji, tylko miejscem, w którym zapada pierwsza decyzja: czy ta firma wygląda na taką, której można przelać duże pieniądze za coś, czego jeszcze nie widać.
Druga rzecz to dystans. Klient z Warszawy albo z Berlina nie wpadnie po drodze, żeby obejrzeć auto. Strona musi więc odpowiedzieć na pytania, które w salonie zadaje się handlowcowi przy kawie, i zrobić to bez żądania numeru telefonu w zamian.
Trzecia sprawa to tempo. W imporcie oferta zmienia się co tydzień, a pojedyncze auto potrafi zniknąć w dwa dni. Strona musi dawać się aktualizować szybko i bez pomocy programisty, inaczej po pół roku katalog rozjeżdża się z rzeczywistością i zaczyna szkodzić zamiast pomagać.
To zmienia hierarchię. Najpierw dowód, że firma wie, co robi. Potem konkretne auta. Na końcu formularz. Odwrotna kolejność, czyli wielki formularz na górze i katalog gdzieś niżej, jest częstym błędem stron sprzedażowych w motoryzacji.
Ciemny układ, w którym jedynym kolorem jest auto
Cała strona OLS Cars jest ciemna i spokojna. Żadnych gradientów, żadnych akcentów konkurujących z lakierem. Kolor wnoszą wyłącznie zdjęcia samochodów, tło robi za scenę, a nie za drugiego bohatera.
To decyzja praktyczna, nie estetyczna moda. Zdjęcia w takiej branży są różnej jakości: część pochodzi od sprzedającego z Japonii, część robi się dopiero po przyjeździe auta. Ciemne tło wyrównuje te różnice, bo kadry siadają na nim spokojniej niż na bieli.
Spokojny układ daje też przewagę w czasie. Strona, która nie krzyczy efektami, starzeje się wolniej niż ta zbudowana wokół modnej animacji. Po dwóch latach wymienia się w niej ofertę, a nie całą oprawę.
Karta auta to produkt, nie galeria
Najważniejszy ekran serwisu to karta pojedynczego samochodu. Przy Ferrari 296 GTB przerabialiśmy ją kilka razy, aż doszliśmy do układu, w którym pierwszy ekran daje model, rocznik, kluczowe dane i sposób kontaktu, a zdjęcia i szczegóły idą pod spodem.
Karta produktu w motoryzacji ma dwa zadania jednocześnie. Musi sprzedać emocję, bo nikt nie kupuje supersamochodu na arkuszu kalkulacyjnym. Musi też odpowiedzieć na twarde pytania: przebieg, historia, stan, co dokładnie zawiera cena sprowadzenia. Brak tej drugiej warstwy kończy się telefonami, w których handlowiec przez pół godziny odczytuje dane.
Liczy się również to, czego na karcie nie ma. Nie wypisujemy dwudziestu parametrów, bo kupujący Ferrari nie porównuje pojemności bagażnika. Zostają dane, które faktycznie ważą przy decyzji, i jasna informacja o tym, na jakim etapie sprowadzenia jest auto.
Katalog nad kartami dostał filtry po marce. Przy kilkudziesięciu pozycjach to wystarcza, a przy kilkuset da się je rozbudować bez przebudowy strony, bo struktura danych od początku zakładała wzrost oferty.
Dwa języki od pierwszego dnia, nie po roku
Strona ma wersję polską i angielską. Wersje językowe to najczęściej odkładana rzecz w projektach, bo „na razie wystarczy polski”. Potem dokładanie drugiego języka oznacza przepisywanie komponentów, bo teksty siedzą wklejone w kod, a układy pękają przy dłuższych zdaniach.
Dlatego budujemy dwujęzyczność od startu, nawet jeśli klient uruchamia najpierw jedną wersję. Treść siedzi osobno od kodu, adresy mają prefiks języka, wyszukiwarka dostaje informację o wersjach alternatywnych. Dla importera, który sprzedaje też poza Polskę, to nie jest dodatek, tylko część oferty.
Dwa języki to także rzeczy, o których łatwo zapomnieć: formularz, komunikaty o błędach, treść maila potwierdzającego i opisy widoczne w wyszukiwarce. Strona z angielskim nagłówkiem i polskim komunikatem walidacji wygląda na niedokończoną dokładnie w chwili, w której klient jest najbliżej kontaktu.
Szybkość jest częścią wizerunku
Strony motoryzacyjne są ciężkie z definicji: dużo zdjęć w wysokiej rozdzielczości, często wideo w tle. Robimy je w Next.js, z renderowaniem po stronie serwera, obrazami w nowoczesnych formatach i ładowaniem zdjęć dopiero wtedy, gdy zbliżają się do ekranu.
Efekt jest prosty do opisania: katalog otwiera się od razu, a nie po trzech sekundach szarego tła. Przy ofercie premium to ma znaczenie wizerunkowe. Wolna strona podpowiada klientowi, że firma robi rzeczy byle jak, choć przecież chodziło tylko o nieskompresowane zdjęcia.
Przy okazji zyskuje SEO, bo szybkość i poprawna struktura strony są dziś częścią oceny w wyszukiwarce. Traktujemy to jako efekt uboczny dobrej roboty, a nie osobną usługę do dosprzedania.
Największe oszczędności w takich projektach leżą zresztą w zdjęciach, nie w kodzie. Jeden kadr prosto z aparatu potrafi ważyć tyle, co cała reszta strony. Dlatego przygotowanie materiałów fotograficznych planujemy razem z wdrożeniem, zamiast zostawiać klientowi katalog do samodzielnego wgrywania.
Zaufanie: sekcja „dlaczego my”, opinie, FAQ
Przy imporcie aut największą barierą nie jest cena, tylko ryzyko. Klient pyta o to samo: co z historią auta, kto odpowiada za transport, jak wygląda odprawa, co się stanie, jeśli stan okaże się inny niż na zdjęciach.
Te pytania są na stronie wprost. Sekcja „dlaczego my” tłumaczy proces sprowadzenia, opinie pokazują ludzi, którzy już przez to przeszli, a FAQ zbiera resztę. Zysk jest podwójny: klient przychodzi do rozmowy przygotowany, a handlowiec nie zaczyna każdej relacji od tego samego wykładu.
Te same treści dobrze pracują przy okazji w wyszukiwarce i w odpowiedziach asystentów AI. Są napisane językiem pytań, które ludzie naprawdę zadają, więc łatwo je zacytować. Nie pisaliśmy ich pod algorytm, tylko pod klienta, i to jest w tym najlepsze.
Warto też pokazać ludzi i proces. W branży, w której płaci się z góry za auto stojące po drugiej stronie świata, zdjęcie zespołu i opis kolejnych kroków sprowadzenia robią więcej niż najlepiej napisane hasło.
Poza stroną: materiały, które sprzedają to samo auto
Do projektu doszły animowane posty w układzie bento, w czterech formatach, oraz logo w wersjach do druku i do sieci. Strona i social muszą pokazywać ten sam samochód w tej samej konwencji, inaczej klient po kliknięciu w reklamę ma wrażenie, że trafił gdzie indziej.
Taki komplet ma sens tylko wtedy, gdy powstaje w jednym miejscu. Gdy stronę robi jedna firma, a grafiki druga, różnice w kadrowaniu i typografii wychodzą w pierwszym tygodniu kampanii.
Ta sama zasada dotyczy ofert wysyłanych mailem i materiałów na wydarzenia branżowe. Jedna biblioteka kadrów, jeden zestaw zasad, wszystko w jednym miejscu. Handlowiec nie szuka wtedy zdjęcia po folderach, tylko wysyła gotowy plik.
Po starcie strona też nie jest skończona. Sprawdzamy, które auta ogląda się najdłużej i z jakich zapytań przychodzi ruch, a potem zmieniamy kolejność w katalogu i treść sekcji z pytaniami. To praca na kwadranse, która przez rok robi dużą różnicę.
Jeśli planujesz stronę dla salonu samochodowego albo firmy importującej auta, zacznij od karty pojedynczego pojazdu i od listy pytań, które Twoi handlowcy słyszą codziennie. Reszta serwisu ułoży się wokół tego. Zadbaj o szybkość i o drugi język zanim będą potrzebne, bo później oba kosztują wielokrotnie więcej.
Chętnie pokażemy, jak to wygląda od środka i ile zajmuje. Wystarczy wiadomość na hello@dopest.studio.
